Alfred Russell Wallace was meer dan een voetnoot in Darwins verhaal. Hij kwam onafhankelijk rond dezelfde tijd tot dezelfde conclusie over evolutie. Het bewijsmateriaal komt niet uit een laboratorium of een tuin in Engeland of uit tuinen. Het komt uit de vochtige, door insecten verstikte jungles van de Maleise Archipel.
Wallace heeft een aantal jaren besteed aan het in kaart brengen van de geografische verspreiding van de dieren die daar leefden. Hij merkte iets vreemds op. De wezens aan de andere kant van de denkbeeldige grens lijken op Aziatische soorten. Aan de andere kant? Ze lijken op Australische buideldieren en monotremes. Dit is niet willekeurig. Het was een patroon.
Hij trok een lijn.
Dit werd bekend als de Wallace Line.
Waarom de Wallace-lijn er vandaag toe doet
De meeste mensen beschouwen evolutie als een langzaam intern proces. Darwin beschouwde natuurlijke selectie als een mechanisme dat in de loop van de tijd verandert. Wallace concentreerde zich op geografie. Uit zijn onderzoek blijkt dat fysieke barrières zoals oceanen, bergen en woestijnen een belangrijke rol spelen bij de ontwikkeling en instandhouding van soortisolatie.
De Wallace Line is meer dan alleen een stip op een oude kaart. Het is een echte, waarneembare grens in Indonesië. Je ziet de splitsing in het water tussen Bali en Lombok. De dieren op Bali zijn Aziatisch. Aan de andere kant van de smalle zeestraat ligt het eiland Lombok, waarvan de dieren allemaal Australisch zijn. Dit waterlichaam is slechts 35 kilometer breed, maar het is voldoende om migratie miljoenen jaren lang te voorkomen.
Hoe de bevindingen van Wallace de wetenschap veranderden
Vóór Wallace geloofden wetenschappers over het algemeen dat soorten vaststonden. Creationisten pleiten voor een specifieke creatie op een specifieke plaats. Darwins theorie van gemeenschappelijke afstamming was radicaal. De gegevens van Wallace ondersteunen dit, maar benadrukken een zekere mate van isolatie van de omgeving.
Uit zijn onderzoek blijkt dat:
– De verspreiding van soorten houdt verband met historische landverbindingen.
– Barrières creëren duidelijke evolutionaire paden.
– De Maleise Archipel is een natuurlijk laboratorium voor het bestuderen van biogeografie.
Dit ondersteunde niet alleen de evolutie. Het geeft het een geografisch kader. Het legde uit waar evolutie anders plaatsvindt op basis van locatie.
De erfenis van de grens
De Wallace Line is nog steeds in gebruik. Biologen gebruiken dit om uit te leggen waarom bepaalde soorten in het ene gebied voorkomen en in het andere niet. Dit herinnert ons eraan dat geografie de biologie aandrijft. Het is onmogelijk om de dieren in Zuidoost-Azië te begrijpen zonder de platen te begrijpen die eronder bewegen, de schommelingen in het zeeniveau en de grenzen die zijn getrokken lang voordat mensen kaarten tekenden.
Het werk van Wallace lijkt op het werk van Darwin, maar verschilt ook van het werk van Darwin. Darwin zorgde voor het mechanisme. Wallace zorgde voor de kaart. Zonder deze kaart zou het moeilijk zijn om de evolutietheorie op de echte wereld toe te passen.
Die lijn is er nog steeds. De dieren zijn er al millennia niet meer overgestoken. Deze scheiding blijft een bewijs van de kracht van isolatie om het leven vorm te geven.