Humbaki w zachodniej Kanadzie wykazują niezwykłą zdolność do adaptacji i przetrwania, szybko rozprzestrzeniając wyrafinowaną technikę łowiecką – polowanie na sieci bąbelkowe – w swoich grupach społecznych. To zachowanie, podczas którego wieloryby współpracują, aby wcisnąć ryby w ściany bąbelków, zanim wyruszą w górę, aby się pożywić, nie jest jedynie instynktem; jest badany i przekazywany w społecznościach waleni, co udowadnia siłę przekazu kulturowego w królestwie zwierząt.
Rozpowszechnianie trudnych umiejętności
Od kilkudziesięciu lat wśród humbaków na Alasce obserwuje się polowanie na sieci bąbelkowe, ale niedawno badacze zaobserwowali ich eksplozję w populacji północno-wschodniego Pacyfiku u wybrzeży Kanady. Ważne było ustalenie, czy odkrycie to nastąpiło niezależnie, czy w wyniku społecznego uczenia się, a nowe badanie potwierdza to drugie.
Naukowcy z Uniwersytetu St. Andrews wyśledzili 526 pojedynczych wielorybów w systemie fiordów Kitimat w Kolumbii Brytyjskiej w latach 2004–2023, identyfikując każde zwierzę za pomocą unikalnych oznaczeń na ich płetwach ogonowych. Dane wykazały, że ponad 90% polowań na sieci bąbelkowe opierało się na współpracy, co wskazuje, że wieloryby nie natrafiają na takie zachowanie przez przypadek; pracują razem.
Stymulowane przez stres środowiskowy
Napływ polowań na sieci bąbelkowe rozpoczął się po 2014 r., zbiegając się z poważną falą morskich upałów, która znacznie ograniczyła dostępność ofiar. Te presje środowiskowe prawdopodobnie przyspieszyły rozprzestrzenianie się technologii, ponieważ przystosowane się wieloryby były lepiej przygotowane do zapewnienia sobie pożywienia.
„W czasie fali upałów, gdy dostępność ofiar była ograniczona, zdolność wieloryba do zmiany sposobu odżywiania pomogłaby mu w utrzymaniu dziennego spożycia kalorii” – mówi Eadin O’Mahony, jeden z autorów badania.
Badanie wyraźnie pokazuje, że wieloryby przyjęły tę technikę poprzez regularne kontakty z innymi osobami, które już jej używały, co sugeruje, że wiedza rozprzestrzenia się za pośrednictwem stabilnych sieci społecznościowych i wpływowych osób. Nie chodzi tylko o to, czy wieloryby mogą się uczyć, ale w jaki sposób uczą się od siebie nawzajem.
Dlaczego to jest ważne?
To nie jest tylko ciekawy niuans behawioralny; to oznaka odporności. Elastyczność kulturowa humbaków może mieć kluczowe znaczenie dla przetrwania w obliczu obecnych zmian środowiskowych.
Jak wskazuje Ted Cheesman, współzałożyciel obywatelskiej platformy naukowej Happywhale, wysiłki na rzecz ochrony przyrody muszą uwzględniać nie tylko wielkość populacji, ale także stan zachowań społecznych, które umożliwiają populacjom rozwój.
W badaniu podkreślono, że ochrona populacji wielorybów oznacza zapewnienie im zdolności do uczenia się, adaptacji i przekazywania kluczowych umiejętności przetrwania z pokolenia na pokolenie.
