Curtis Mayfield is meer dan alleen een muzikant. Hij is een gedegen architect. Hij werd op 3 juni 1942 in Chicago geboren en groeide uit tot een van de meest dynamische stemmen in de Amerikaanse muziek. Zijn leven eindigde op 26 december 1999 in Roswell, Georgia. Maar hoe zit het met het geluid dat hij maakte? Het is nooit gestopt.
Hij richtte in 1957 de band Impressions op. Mayfield verzorgde de hoge tenor met bassist Sam Gooden en tenor Fred Cash. Ze creëerden een geluidsstijl die iedereen probeerde te kopiëren, maar niemand kon repliceren. Het was ingewikkeld. Het was soepel. Het was van hen.
Mayfield is een autodidactische gitarist. De meeste spelers houden zich aan de standaardstemming. Dat deed hij niet. Hij stemde zijn instrument op een natuurlijk akkoord. Het resultaat is een subtiele lyriek die door de ruis heen snijdt. Het beïnvloedde generaties spelers na hem. Je hoort het aan de manier waarop hij de noten in de lucht laat hangen.
Ook zijn songwriting is onderscheidend. Het gaat niet alleen om liefde. Het ging over het leven. Ken je ‘It’s All Right’ uit 1963 nog? ‘People Get Ready’ uit 1965 volgde. In 1969 bracht hij “Choice of Colors” uit. Dit waren niet zomaar hits. Het waren humanistische volksliederen. Ze bieden inspiratie als de wereld zwaar voelt.
Dat veranderde toen hij in 1970 solo ging. Het hoogtepunt was met ‘Superfly’ uit 1972. De soundtrack was invloedrijk. Het definieerde een genre. Mayfield was een belangrijke kracht in de ontwikkeling van funkmuziek. Hij mengde sociaal commentaar met soepele grooves. Het was een formule die werkte.
Zijn carrière nam echter een negatieve wending. In 1990 stortte tijdens een concert een lichtmast in. Het viel op hem. De impact was ernstig. Hij was verlamd. De muziek stopte, maar de erfenis blijft bestaan. Hij sloeg een brug tussen soul en funk. Hij leerde ons dat het veranderen van je stemming alles kan veranderen.
