Je hebt het verhaal eerder gehoord. Waarschijnlijk drie keer.
Er was de TED-talk. Toen kwam de memoires. De verfilming volgde, waardoor de ruwere randen voor een mainstream publiek werden gladgestreken. Nu? Nu is het een musical. Speelt tot 18 juli in Soho Place in Londen. Het werkt. Niet omdat het baanbrekend is. Maar omdat het charmant is.
- Malawi. Hongersnood treft het dorp Wimbe. De dertienjarige William Kamkwamba stopt met school. Zijn familie kan de kosten niet betalen. Al is hij helder. Briljant zo. Een ingenieur die op toestemming wacht. Hij besteedt zijn tijd aan het opruimen van sloopwerven. Hij leest ‘s nachts bibliotheekboeken. Zijn doel is absurd in zijn eenvoud en essentieel in de uitvoering ervan. Hij wil een windmolen bouwen. Uit de prullenbak. Om het dorp van stroom te voorzien.
De titel verraadt uiteraard het spel.
Weet jij het einde? Ja. Willem slaagt.
Dat betekent dat de spanning niet in de machinerie kan leven. Het moet in de mensen leven. Zijn oudere zus, Annie, deelt zijn intellect, maar draagt het gewicht van de verwachtingen van de gemeenschap. Ze heeft een relatie met Mike, een wetenschapsleraar gespeeld door Tad Hapaguti in deze voorstelling. Zijn beste vriend, Gilbert, is de zoon van het opperhoofd. Hij heeft vuur, ja. Maar wanneer de crisis toeslaat, is zijn status plotseling van belang om redenen die verder gaan dan alleen vriendschap.
Trywell is de echte tragedie.
Willems vader. Boer. Lief en wanhopig. Hij wil onderwijs voor zijn zoon. Maar onderwijs kost geld. Landbouw voedt je. Dus William stopt met studeren om de gewassen te helpen oogsten. Het is een wrede keuze. Terwijl de honger dieper bijt, breekt Trywell. Hij haalt uit naar zijn familie. Sifiso Mazibuko speelt deze verschuiving met angstaanjagende precisie. Hij bewandelt de grens tussen slachtoffer en slechterik zonder een stap te missen. Het is irritant. Het is tragisch. Beide tegelijk.
Is de voorstelling perfect?
Nee. De meeste liedjes zijn prettig. Dan verdwijnen ze uit het geheugen. De cast heeft sterke stemmen, vooral Mazibuko en Annie’s performer, Tsemaye Bob-Egbe. Er is ook Choolwe Laina Muntunga als de geest van de wind, die een visuele poëzie brengt die opvalt.
De choreografie doet meer werk dan de partituur. Specifiek het nummer One Less (The Hyena). Het is dramatisch. Scherp. En dan zijn er nog de poppen. Prachtige dierenfiguren. Ze voegen een pathos toe waar de dialoog niet aan kan tippen.
De eerste helft sleept. Een beetje te veel. Het stuk besteedt zijn openingsact aan het proberen ons de charme van Wimbe te verkopen. Dit hoeft niet te gebeuren. Wij zijn er al. Maar zodra de hongersnood dichterbij komt… klikt het slot op zijn plaats.
Tijdens mijn optreden huilde iemand tijdens het dieptepunt van William. Niet slechts één persoon. Het hele huis voelde de verschuiving. De droge ogen verdwenen.
De wind vangt de wieken. De lichten flikkeren. Het beweegt. Het is rommelig. Het is de moeite waard om te zien.
