Starseeker: Astroneer Expeditions lijkt op Astroneer Part 2. Dat is het niet. Oppervlakkig gezien wel. Dezelfde kunststijl, hetzelfde universum. Daaronder verschuiven de doelstellingen volledig. Astroneer gaat over het bouwen van basissen, creatieve tools, slijpen. Starseeker verwijdert dat. Korte reizen. Luchtige missies. Ontdekking boven bouwen.
Adam Bromell van System Era noemt het een “gezelliger” ervaring. Vroege toegang betekent dat het rauw maar veelbelovend is. Astroneer -veteranen kunnen echter een whiplash krijgen. Dit is geen direct vervolg. Het is een spil.
“In gedachten ben ik nog steeds een Trekkie.”
Dat citaat verklaart de hele ontwerpfilosofie. Bromell wil hoop. Geen overlevingsstress. Hij praat over Gene Roddenberry, Star Trek, vrijgevigheid, gerechtigheid. Het doel? Om spelers die specifieke kick te laten voelen van het kijken naar een blokkerig huis in Minecraft en zeggen: Holy shit, kijk eens wat we hebben gebouwd. De gemeenschap is hier belangrijk. Meer dan buit. Meer dan solo-veroveringen.
Hoe het speelt
Je spawnt op het ESS Starseeker-station. Dit is jouw middelpunt. Je ontmoet hier willekeurige mensen. Niet alleen vrienden van uw Discord-server. Vreemdelingen. Dan spring je naar beneden. De lus is nu strakker. Je herstelt technologie, scant flora, scant fauna, vindt dingen. Korte sessies. Geen marathonbasislay-outs die wachten om te rotten.
Het is een extractie-lite-model, maar zonder de paranoia. In de meeste extractiespellen doet het verliezen van uitrusting pijn. Het bestraft mislukking. Hier? Niemand schiet je neer. Er bestaan natuurlijke gevaren. Buitenaardse insecten bijten. Maar het sociale risico is minimaal. Op het station kunt u veilig handelen. Het is een ‘neem een cent, laat een cent’-sfeer.
Waarom niet alles bewaren?
“In tegenstelling tot andere extractiespellen laten we je niet alles riskeren om te vertrekken.”
Deze keuze dwingt tot een ander soort interactie. Kameraadschap. Bromell noemt de huidige fase van vroege toegang de ‘basis’. Het is een proeftuin voor gemeenschapsbetrokkenheid. Ze kunnen ‘ochtendaankondigingen’ op het station uitzenden. Beloon squadrons op basis van wereldwijde prestaties. De feedbacklus leeft.
Esthetiek en antagonisten
De graphics zijn cartoonachtig. Verwacht geen harde sciencefictionsimulaties. Bromell geeft toe dat ze voor play kiezen. Ze gebruiken echte elementen, ja, maar dan gestileerd. Kleuren zijn niet altijd accuraat volgens het leerboek, ondanks de opmerkingen van spelers over malachiettinten vroeger. De pakken zien eruit als NASA/Roscosmos 2015. Wit, grijs, verhoogde kleuren. Bekend. Benaderbaar. Zoals kinderen die met speelgoed spelen.
Er is ook een verhaal. Een openingsscène plaagt het. Bromell is natuurlijk terughoudend op details. Hij zal de tegenstanders niet bederven. Hij vermeldde echter wel dat de belangrijkste verhaallijn bedoeld is om af te ronden in versie 1.0. Daarna? De reis gaat verder. Maar voorlopig onderzoek je om te overleven, om te helpen, om erachter te komen wie de slechteriken zijn.
Dingen kapot maken
Zeven jaar in de maak. Het begon met twee jongens die aan een natuurkunde-sandbox sleutelden. Geëvolueerd tot deze coöperatieve missieloper. Bromell wil niet nog een Astroneer 2. Niet nu. Hij wil een creatieve swing.
Hij vindt het leuk als spelers het systeem bedriegen. Hij noemde een PAX-evenement waarbij spelers een hoogtemeter van de kaart vlogen met behulp van exploit-achtige gereedschapscombinaties. Dat was zijn favoriete run. Het toonde leuk. Hij wil dat mensen de regels die hij heeft opgesteld overtreden, en niet het gouden pad bewandelen dat voor hen is uitgezet.
Starseeker leent van chaos-hokken zoals Helldivers. Verpakt het vervolgens in gemeenschapsdoelen. Het is een vreemde mix. Extractiemechanica minus de grieven. Coöpstructuur met solovriendelijk tempo.
Het kan even duren voordat het visioen volledig tot zijn recht komt. Vroege toegang is rommelig van opzet. Maar het voelt verfrissend. Een spel dat uitgaat van ruimteverkenning hoeft geen strijd om dominantie te zijn. Het kan gewoon een reis samen zijn.
Waar gaat het heen vanaf hier? Misschien onthullen de antagonisten zichzelf. Misschien hapert de handelseconomie en breekt ze opnieuw. Wie weet. De deur staat open.
