Marilyn Monroe heeft nooit kinderen gehad.
Het is een rustige voetnoot in haar biografie vergeleken met het gebrul van haar roem. Toch wilde het icoon lange tijd wanhopig een gezin. Haar huwelijk met Arthur Miller, de beroemde toneelschrijver, vormde het decor voor verschillende hartverscheurende pogingen tot moederschap.
Ze was meer dan eens zwanger.
Twee van die zwangerschappen eindigden in een miskraam. De derde was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Een medische crisis die onmiddellijk ingrijpen vereiste.
De wortel van deze pijn lag in een toestand waarmee ze leefde. Endometriose.
Een aandoening van het vrouwelijke voortplantingssysteem. Het gaat om de groei van endometriumweefsel (de bekleding van de baarmoeder) op plaatsen waar dit niet thuishoort. Deze abnormale groei kan ernstige pijn en aanzienlijke vruchtbaarheidsproblemen veroorzaken.
Voor Monroe wierp de diagnose een lange schaduw. Het maakte het verlangen naar een kind iets dat ze nooit volledig kon verwezenlijken.
“Haar problemen om kinderen te krijgen werden beïnvloed doordat bij haar de diagnose endometriose werd gesteld.”
De aandoening wordt gekenmerkt door weefsel dat lijkt op het baarmoederslijmvlies dat buiten de baarmoeder groeit. Dit kan leiden tot ontstekingen, littekens en een aangetaste reproductieve gezondheid.
Monroe’s verhaal belicht de stille strijd achter de glamour.
Ze wilde moeder worden.
De biologie zei nee.
Endometriose blijft voor veel vrouwen tegenwoordig een complex probleem. Het beïnvloedt hoe ze zwanger worden. Het beïnvloedt hun dagelijks leven.
Monroe werd in de jaren vijftig en begin jaren zestig met deze realiteit geconfronteerd.
Het medische inzicht was toen anders. Maar de pijn was echt. Het verlies was reëel.
Haar zwangerschappen eindigden.
Haar droom van een kind bleef precies dat: een droom.
De actrice liet een erfenis van films en beelden na.
Geen kinderen.
Slechts de echo van wat had kunnen zijn.
