Henri Augustus Rolland bestudeerde niet alleen licht. Hij temde het.
Rowland, geboren in Honesdale, Pennsylvania in 1848, werd een van de meest invloedrijke natuurkundigen van de late 19e eeuw. Wat is zijn grootste bijdrage? concave diffractierooster. De onderhavige uitvinding is niet slechts een aanpassing van bestaande gereedschappen. Het vervangt grote prisma’s en platte roosters, wat een revolutie teweegbrengt in de manier om de samenstelling van materialen te analyseren.
Vóór Rowland was spectrumanalyse ingewikkeld. Onderzoekers hebben lenzen en spiegels nodig om het licht dat door het prisma valt te focusseren. het is ingewikkeld. Het is gemakkelijk om fouten te maken. Rowland veranderde dit door rechtstreeks op een gebogen, hol oppervlak te tekenen. Het oppervlak zelf verzamelt licht. Er is geen extra uitrusting vereist. Duidelijke en nauwkeurige informatie.
Hij begon dit vermogen in 1872 te ontwikkelen als leraar aan het Rensselaer Polytechnisch Instituut. In 1876 stapte hij over naar de Johns Hopkins Universiteit in Baltimore, waar hij de rest van zijn carrière doorbracht. Zijn nieuwsgierigheid kende geen grenzen.
In 1876 demonstreerde hij enkele basisprincipes. Een bewegende lading heeft hetzelfde magnetische effect als een elektrische stroom. Dat klinkt eenvoudig. Destijds was het een belangrijk stukje van de puzzel die elektriciteit en magnetisme met elkaar verbond. Drie jaar later verbeterde hij zijn methode voor het meten van hitte en weerstand. Hij herdefinieerde het mechanische equivalent van warmte en de standaardwaarde van de ohm. Hij accepteert niet alleen cijfers. hij verbeterde ze.
Maar de pogingen om zijn nalatenschap te versterken begonnen in 1885.
Rowland bouwde een machine die 20.000 lijnen op een inch kon graveren. Deze dichtheid is ongekend. Hij sneed deze roosters in het concave oppervlak van de bol. resultaat? Nauwkeurige spectroscopische analyse. Apparaten zijn kleiner, scherper en betrouwbaarder geworden.
Zijn fotografische kaart uit 1888 van het normale zonnespectrum was verbazingwekkend. Dit is een spectrale kaart van meer dan 35 voet lang. Als je door de gang loopt waar het wordt tentoongesteld, is het alsof je door de vingerafdrukken van de zon loopt. Elke zwarte lijn op de kaart vertegenwoordigt een element, een specifieke golflengte van licht dat wordt geabsorbeerd door de atmosfeer van de zon.
Daar stopte hij niet. Van 1895 tot 1897 publiceerde hij een tabel met de golflengten van het zonnespectrum in het Astrophysical Journal. Bevat tienduizenden regels. Door de jaren heen is het een standaardreferentie geworden voor astronomen en natuurkundigen. Als je wilt weten wat er in de sterren zit, kijk dan eens naar het werk van Rowland.
Zijn collega’s erkenden de omvang van zijn invloed. In 1899 werd hij de eerste president van de American Physical Society. In hetzelfde jaar werd hij verkozen tot buitenlands lid van de Royal Society of London.
Rowland stierf in Baltimore op 16 april 1901 op 52-jarige leeftijd.
De gereedschappen die hij heeft uitgevonden, worden nog steeds door ons gebruikt. Moderne spectrografen, apparaten die alles detecteren, van luchtverontreinigende stoffen tot de chemische samenstelling van verre sterrenstelsels, vertrouwen op de principes die hij heeft uiteengezet. Hij veranderde de regenboog in een taal die we kunnen lezen. Tegelijkertijd gaf hij de wetenschap een nieuwe manier om naar het universum te kijken.


















