Je kent dat gevoel. De krassende violen pieken. Douche scène. Het mes. Paniek. Of misschien is het een diepe, kloppende cello die verwijst naar iets krachtigs dat net onder de oppervlakte op de loer ligt. Jaws hoefde de haai niet te laten zien om de angst te voelen. Dit is de kracht van een filmcomponist.
In films als Psycho (1960) en Jaws (1975) begeleidt de muziek niet alleen de actie. Het wordt de emotionele ruggengraat. Het gaat zo naadloos op in de dialoog en beweging dat je het nauwelijks merkt. Die motieven blijven echter hangen. Ze duren langer dan de aftiteling. Ze roepen herinneringen op aan epische missies in Star Wars, de grillige charme van Harry Potter of de zware inzet van Lord of the Rings.
Danny Elfman, Howard Shore en John Williams zijn de architecten van deze gevoelens. Maar achter deze naadloze magie schuilt de sleur. Het is niet alleen inspiratie. Het is logistiek.
De realiteit achter de partituur
Het maken van filmmuziek is een logistieke nachtmerrie, vermomd als kunst. De componist gaat in gesprek met de regisseur. Ze moeten het eens worden over het sonische concept. Dan komt het schrijven. De muziek moet passen bij de toon van bepaalde scènes. En het moet de juiste lengte hebben. Geen seconde te lang. Geen seconde te kort.
Zodra de aantekeningen op de pagina staan, begint het echte werk. Muzikanten moeten worden ingehuurd. De studio’s moeten gereserveerd worden. Sessies moeten worden opgenomen. En ondanks dit alles komt de deadline steeds dichterbij. Altijd.
Wat doet een filmcomponist eigenlijk?
Hoe voelt het om zo’n verantwoordelijkheid op je te nemen? Hoe kom je daar eigenlijk? En als je het aan de professionals zou vragen, wat zouden zij dan zeggen als een goed resultaat?
Het tijdschrift Variety vroeg onlangs twaalf vooraanstaande componisten om hun favoriete filmmuziek te noemen. Hun keuzes onthullen veel over wat resoneert in de branche.
Dit is wat de professionals hebben uitgekozen:
- “Once Upon a Time in the West” door Ennio Morricone
- “ET”, “Star Wars” en “Jurassic Park” John Williams
- “Psycho” door Bernard Herrmann
- “Poltergeist” en “The Omen” door Jerry Goldsmith
- “The Lord of the Rings” door Howard Shore
Dit zijn niet alleen populaire liedjes. Het zijn casestudies van hoe muziek de aandacht richt en emoties manipuleert. Maar om te begrijpen waarom deze scores werken, moet je naar de werking van het werk kijken.
Het scoren van een film is geen one-size-fits-all taak. De werkzaamheden variëren sterk per project. Op een dag schrijf je een meeslepend, dramatisch orkestrale onderstrepingsteken; Het volgende moment werk je met een klein ensemble en een heel ander toonpalet. Het is de taak van een filmcomponist om de muziek te creëren die de film aandrijft. Maar de mechanismen achter deze magie zijn verrassend bureaucratisch en collaboratief.
De spotsessie en de partituur
Het proces begint meestal na het filmen van de film en in de montagekamer. De componist ontmoet de regisseur en producenten om erachter te komen wat de muziek moet doen. Dit leidt tot een spottingsessie.
Hier zitten de componist, regisseur en sleutelfiguren bij elkaar en bekijken de film van begin tot eind. Je stopt op bepaalde momenten om te beslissen:
- Waar begint de muziek?
- Waar houdt het op?
- Waarom is het daar?
- Hoe zou het moeten klinken?
Zodra deze beslissingen zijn genomen, begint het daadwerkelijke schrijven. Een partituur is een verzameling van al deze muzikale partijen. Een speelfilmscore is meestal ongeveer de helft van de lengte van de film zelf, dus als je een film van 100 minuten scoort, moet je ongeveer 50 minuten aan originele muziek schrijven, arrangeren en produceren.
Voordat de muziek wordt uitgezonden, bereidt de componist de muziek voor de muzikanten voor. Bij grote studioprojecten kan dit betekenen dat er ruwe aantekeningen en schetsen aan arrangeurs en kopiisten moeten worden gegeven om de partijen van een muzikant te voltooien.
Wie is er nog meer in de kamer?
In kleinere of onafhankelijke films heeft de componist meer rollen. Je zou de muzikanten zelf kunnen inhuren. Jij zou ze kunnen leiden. Je zou zelfs in de bewerkingsruimte kunnen springen om de uiteindelijke bladmuziek te helpen mixen.
Bij grotere producties wordt de werklast echter verdeeld over een gespecialiseerd team. Dit is met wie je nog meer gaat samenwerken:
Muziekeditor
Ze mixen en synchroniseren de muziek met het beeld. Ze houden vaak toezicht op het hele scoreproces en zorgen ervoor dat de audio perfect aansluit bij de visuele signalen.
De orkestrator
Wanneer de componist een eenvoudige pianoschets schrijft, vertaalt het orkest deze in volledige partijen voor orkest, band, koor of solisten. Je kunt muziek ook naar verschillende instrumenten transponeren en tijdens opnamesessies dirigeren.
Aannemer
Deze persoon huurt muzikanten in en handelt het papierwerk af, inclusief vakbondscontracten via de American Federation of Musicians. U wilt niet degene zijn die lokale spelers belt om over tarieven te onderhandelen.
De filmarrangeur
Als de componist nog geen volledige partituur voor de muzikanten heeft gemaakt, komt de arrangeur tussenbeide. Hij volgt de instructies van de componist en maakt de uiteindelijke bladmuziek.
Filmdirigent
Zij repeteren de muzikanten en dirigeren de sessie. Tijdens de opname nemen ze instructies van de componist en producer en begeleiden ze de spelers om direct wijzigingen aan te brengen.
Componistenassistent
Een baan op instapniveau voor iemand die oog heeft voor de kleinste details. Dit geeft de componist de vrijheid om zich volledig op de creatieve kant te concentreren.
Geluidsontwerper
Ze creëren gesynthetiseerde muziek en geluidseffecten die naast de livescore staan. Het is een mix van organische en digitale textuur.
De realiteit van werk
Het werk gaat evenzeer over logistiek als over melodie. Je hebt te maken met vakbondsregels, technische synchronisatie en de subjectieve smaak van regisseurs die misschien niet de taal van de muziek spreken.
Het is een omgeving met hoge druk. Eén verkeerd signaal en de emotionele boog van de scène stort in. Volgende? Een staande ovatie op een festival omdat het onderstrepingsteken het publiek drie minuten lang aan het huilen maakte.
Welke rol wordt volgens jou het meest over het hoofd gezien in het filmscoreproces? Geleider? Assistent? Of misschien een aannemer die ervoor zorgt dat iedereen betaald krijgt?
De indieshift
Toen het studiosysteem de onbetwiste koning van Hollywood was, was filmscorer in wezen een baan in het bedrijfsleven. Je was een werknemer. Verwacht een overgang van grootse orkestrale romantiek naar gruizige jazz noir. En het maken van een soundtrack kan maanden duren, en vaak begin je pas aan een film als je de eerste gemonteerde versie voor je hebt.
Die dagen zijn voorbij.
De meeste filmcomponisten werken tegenwoordig als freelancers. De tijdlijn is ingekort. Het maken en opnemen van een uur muziek kan zes weken duren in plaats van maanden. Digitale technologie en tijdelijke tracks hebben ervoor gezorgd dat filmen, monteren en componeren een chaotische overlap zijn geworden.
Natuurlijk heeft technologie het schrijven van liedjes eenvoudiger gemaakt. U hoeft niet langer handmatig elk instrumentgedeelte uit een grote partituur te kopiëren. Maar net als in andere bedrijfstakken vergroten arbeidsbesparende hulpmiddelen de druk om snelheid te creëren.
Om te overleven moet je een creatieve pragmaticus worden. Je hebt solide muzikaal talent nodig, maar je moet ook vaardig zijn in audiomixtechnieken. Neem bijvoorbeeld Cody Westheimer. Zijn studio bevindt zich in een pension in Los Angeles en zijn installatie is gebaseerd op:
- Digitale Performer voor Macintosh G5
- 3 computers met Gigastudio
- sommige synthesizers
- Millenia-voorversterkers
- Audio Technica-microfoons
- Panasonic digitale mixer
De zaak van onafhankelijk zijn
Er zijn geen producten gevonden die aan je zoekcriteria voldoen. つまり、一人で外出するときは、ただメモを書くだけではありません。 あなたはビジネスを経営しています。
ロバート・トテラスは独立した作曲家で、時間の半分を 音楽制作に費やし、残りの半分を仕事に費やしています。 彼にとってのライフラインはインターネットと、新旧の連絡先を厳選したリストです。
この業界のはしごを登るには、時間、つながり、柔軟性が必要です。 始めるわけではありません。 ウェストハイマーは南カリフォルニア大学の学生映画でキャリアをスタートしました。 彼は現在、ビデオゲーム、教育番組、コマーシャル、短編 映画、予告編、ドキュメンタリーの音楽を担当しています。
Klinkt filmcomponeren als de carrière voor jou? Als dat zo is, moet je weten waar je moet beginnen.
Filmcomponist worden
Geen enkel pad naar de stoel van de dirigent
Je hebt geen specifiek stappenplan nodig om filmcomponist te worden. De mythe van het lineaire carrièrepad is precies dat: een mythe. Zoals blijkt uit de reacties van twaalf filmcomponisten op Variety, wachtten de meesten niet tot de universiteit om te beseffen dat ze muziek voor films wilden schrijven. Ze werden lang voordat de middelbare school eindigde door het scherm geïnspireerd. De rode draad? Een diepe liefde voor cinema en de tools om deze in geluid te vertalen.
Maar de reis zelf? Dat varieert enorm.
Neem John Williams. Vijfvoudig Oscarwinnaar. De man achter Star Wars, Indiana Jones en Harry Potter. Hij kwam niet toevallig in de film terecht. Hij studeerde piano aan Juilliard en speelde daarna jarenlang in clubs in New York als jazzpianist. Zijn intrede in de cinema kwam dankzij mentorschap en samenwerking met legendes als Bernard Herrmann.
Dan is er Howard Shore. Afgestudeerd aan Berklee College of Music. Jazzbassist van de groep Lighthouse. Muzikaal leider van Saturday Night Live. Zijn filmcarrière begon niet met een blockbuster. Het begon met een samenwerking met regisseur David Cronenberg die twaalf films heeft geduurd. Hij won Oscars voor The Lord of the Rings, maar de basis was gebaseerd op artistieke partnerschappen, en niet alleen op technische vaardigheden.
Danny Elfman biedt een derde route aan. Autodidact. Leider van de rockband Oingo Boingo. Hij scoorde jarenlang de films van Tim Burton, plus Batman Returns, Spider-Man en Men in Black. Geen serre. Gewoon talent, een band en een duidelijke stem die regisseurs niet konden negeren.
Als je serieus in hun voetsporen wilt treden, is dit wat er momenteel echt toe doet in de branche.
Waar je filmscores kunt leren
U hebt inloggegevens nodig, maar niet zomaar inloggegevens. Een diploma in muziek of een gerelateerd entertainmentgebied is het standaard toegangsbewijs. Maar de school is belangrijk.
Zoek naar programma’s met sterke filmbanden. De University of Southern California (USC) en New York University (NYU) zijn topkeuzes omdat ze filmmuziek integreren in een breder filmcurriculum. Berklee College of Music is een andere krachtpatser, vooral vanwege zijn toegewijde hoofdvak voor filmmuziek.
Waarom doet dit er toe? Het gaat niet alleen om het leren van theorie. Het gaat om toegang. Je leert de technische aspecten van het componeren voor beeld. Belangrijker nog: je ontmoet studentdirecteuren. Dit zijn je eerste medewerkers. Zij worden je eerste klanten. Zij worden jouw netwerk.
Een portefeuille opbouwen die gehoord wordt
Je zult waarschijnlijk niet aan speelfilms beginnen. Dat is zeldzaam. Je begint klein. Reclames. Studentenfilms. Aanhangwagens. Onafhankelijke projecten.
Hier bouw je je bereik op. Diverse soorten films en gevarieerde muziekstijlen zorgen voor een breder portfolio. Regisseurs willen zien dat je je kunt aanpassen. Een drama heeft één ding nodig. Een komedie heeft een andere nodig. Een horrortrailer heeft iets heel anders nodig.
Je portfolio is je CV. Maar het is ook je demo-reel. Regisseurs en producenten hebben het druk. Ze luisteren niet naar meer dan twintig minuten voorbeeldwerk. Maak thema-demo-cd’s of digitale pakketten. Stuur het horrorpakket naar een horrorregisseur. Stuur het komediepakket naar een komedieproducent.
Maar onthoud deze harde waarheid: ze zijn meer geïnteresseerd in je filmcredits dan in je muziek. Als je een naam op een poster hebt staan, ook al is het maar een kleine, dan opent dat deuren die muziek alleen misschien niet zou hebben.
Netwerken is niet onderhandelbaar
Maak verbindingen. Ernstig. Je moet in contact komen met directeuren en belangrijke spelers in de sector die werk kunnen bieden, of op zijn minst iemand kennen die dat kan.
Relaties tussen regisseur en componist zijn vaak langdurig. Veel regisseurs blijven hun hele carrière bij dezelfde componist. Wees die componist. Bouw vroeg relaties op. Voorstellingen bijwonen. Ga naar Industriemixers. Wees de persoon die regisseurs willen bellen als ze een scène hebben die niet werkt.
Locatie, locatie, locatie
Het internet maakt werken op afstand mogelijk. Maar de meeste filmcomponisten moeten nog steeds in dezelfde stad zijn als de regisseurs en redacteuren waarmee ze samenwerken.
Waar zijn de banen? Zuid-Californië en New York.
Deze hubs zijn niet alleen handig; ze zijn essentieel voor het collaboratieve karakter van filmmuziek. Je moet in de kamer zijn als het beeld verandert. Je moet beschikbaar zijn voor last-minute scoringssessies. Je moet deel uitmaken van het ecosysteem.
De realiteit van de industrie
Het is volhardend. Het is moeilijk. Het vereist talent, opleiding, contacten en een aanzienlijke hoeveelheid geluk.
Maar als je het kunt maken, kun je iets unieks doen. Jij mag de thema’s creëren die lang na de credits blijven hangen. Jij mag twee uur lang bepalen hoe een publiek zich voelt.
Dat is de taak.
Bronnen en verder lezen
Bekijk deze bronnen voor meer inzicht in de werking van deze branche:
- Filmmuzieknetwerk
- Filmmuziektijdschrift
- Berklee College of Music : carrières in filmmuziek
- Filmscore maandelijks : veelgestelde vragen
- BMI : Danny Elfman biografie
- Edwin Wendler : advies voor aspirant-componisten
- Variatie : “Waarom wilde je componist worden?” (2008)
- Bijbehorende inhoud : Interview met James Guymon
- Hitsquad Musician Network : interview met Cody Westheimer
- IMDb : Jerry Goldsmith Awards
- Boek : On the Track door Fred Karlin en Rayburn Wright
