Pedro Pascal zet nog één keer de helm op. De kleine gewrichtjes van Grogu worden gesmeerd voor de camera. Aanstaande vrijdag verschijnen The Mandalorian en Grogu.
Is dit het einde van de Star Wars-versie van Big Daddy? Misschien. Of misschien heeft Disney gewoon een manier gevonden om elke laatste druppel nostalgiesap eruit te wringen. Het voelt minder als een ouderwetse uitzending en meer als het inknijpen van een thala-sirene totdat deze schreeuwt.
Een veilige gok die naar angst ruikt
Het Galactische Rijk is stof. Keizer Palpatine werd naar het Sith-kerkhof gestuurd – neem aan dat dit opgelost blijft totdat iemand in 2035 plotgaten moet opvullen. De toekomst ziet er rooskleurig uit.
Soort van.
Er rennen nog steeds misdadigers rond die fundamentele thuganomics beoefenen in de Nieuwe Republiek. Dus Djarin en de kleine man met grote oren moeten meedoen. Ze vechten. De credits rollen.
Past het plot in de tijdlijn? Zeker. Is het een excuus om twee fanfavorieten in hetzelfde frame te plaatsen? Absoluut. Moet dit een bioscooprelease zijn? Twijfelachtig. De echte vraag is niet de logistiek. Het is een doel. Zou het überhaupt moeten bestaan?
Seizoen 3 eindigde drie jaar geleden. Herinneren? Djarin adopteert Grogu. Ze verhuizen naar een gezellige hut op Nevarro. Het was een rustige, verdiende ‘nog lang en gelukkig’. Pedro Pascal zei het zelf – dat voelde als het einde van een hoofdstuk. Dave Filoni noemt deze nieuwe film het begin van een ‘tijdperk’.
Welke is het?
We hebben geen Star Wars-film meer in de bioscoop gezien sinds de verdeeldheid zaaiende Rise of Skywalker in 2019. Dit project leek de veilige weg terug naar binnen. Maar veilig zorgt meestal niet voor een triomfantelijke terugkeer. Het zorgt voor een compromis.
De cijfers liegen niet
De hoofdtrailer heeft ongeveer 11 miljoen views. Dat is alles.
Vergelijk dat eens met de andere zomerblokken die in de pijplijn zitten. Spider-Man: gloednieuwe dag? 31 miljoen. De Odyssee? 41 miljoen. Supermeisje? 25 miljoen. Star Wars blijft hier niet alleen achter. Het is onzichtbaar.
Dit is Star Wars. Alleen al het logo zou ervoor moeten zorgen dat mensen rennen – niet lopen, eigenlijk sprinten – naar de bioscopen. In plaats van? Stilte. Een gedempte reactie die naar de huidige maatstaven vlak aanvoelt.
“Wauw, ik wou dat ik iets voelde.”
Een gebruiker schreef dat onder de trailer. En eerlijk? Hij heeft gelijk.
De beelden zijn niet slecht. Het is gewoon muf. We hebben deze grappen gezien. We hebben de schattige interactie tussen mens en monster gezien. Niets is hier nieuw. Het is CGI gewikkeld rond een geeuw. Erger nog, het voelt als Star Wars omwille van het hebben van Star Wars. Een probleem dat de franchise al tien jaar niet heeft opgelost.
Wanneer moet je goed met rust laten
Kijk nog eens naar seizoen 3. Heeft het de losse eindjes aan elkaar geknoopt? Ja. Was het geweldig? Nee.
Controleer Rotten Tomatoes. De consensus was duidelijk: de show raakte op. Het vergat waarom we er om begonnen te geven. Het dreef.
Er is altijd een verleiding om het te repareren. Om het nog een kans te geven. Maar meestal moet je het gewoon met rust laten. Laat de herinnering bezinken. Kom over tien jaar terug als je aan die nostalgische snaren wilt trekken.
Dat heeft Disney niet gedaan. Ze weigerden dit te doen. Of het nu de plannen voor een vierde seizoen waren die op de plank lagen of deze film die ze verving, Lucasfilm ging door. Nu wachten we af of dat een vergissing was.
Het Pedro-probleem
Dit is iets wat niemand in een directiekamer kan oplossen: Pedro Pascal is overal.
Zijn opkomst was snel. The Mandalorian lanceerde hem, en Hollywood gooide elk goed script naar zijn hoofd. De laatste van ons. De Fantastische Vier: Eerste Stappen. Hij zit in elke trailer die je bekijkt.
Hij is oververzadigd.
Is hij briljant? Ja. Mis jij iemand die al de hoofdrol speelt in de volgende Marvel-film? Nauwelijks. Je hoeft geen gezicht te missen dat je om de dag op je sociale feed ziet. Het wordt vermoeiend.
Pascal heeft een pauze nodig. Het publiek ook. Maar in plaats daarvan krijgen we The Mandalorian en Grogu. Dan krijgen we Avengers: Doomsday. Meer Pascal. Dezelfde vermoeide cyclus van uitroepen: “Oh kijk, hij is het weer!”
De mening van de cynicus
Misschien heb ik het mis. Misschien is deze film een meesterwerk. Misschien blaast het in 2026 het dak van het theater en overtuigt het iedereen ervan dat Din Djarin Anakin moet vervangen als het gezicht van de saga.
Misschien is Pascal de lijm die de wereld bij elkaar houdt.
Misschien.
Maar op dit moment is het moeilijk om niet cynisch te zijn. De geanimeerde kant van Star Wars – zoals Maul – Shadow Lord – levert echt goed werk op. De live-actionkant hinkt mee.
Niemand vroeg om een nieuw seizoen. Waarom krijgen we dan een film? Achteraf gezien is het nog minder logisch.
Wat er ook gebeurt, het had waarschijnlijk helemaal niet hoeven gebeuren.
