Historia przetrwania indyjskiej muzyki klasycznej to nie tylko kwestia talentu. To opowieść o mikrofonie.
W połowie XX wieku nadawanie programów było jedynym sposobem na udostępnienie słuchaczom muzyki. Na scenę wchodzi całe indyjskie radio. Nadawca nie tylko puszczał płyty. Aktywnie zachowała ten gatunek artystyczny.
Przełom nastąpił w roku 1954.
Minister Informacji i Radiofonii i Telewizji Balakrishna Vishwanath Keskar doprowadził do stworzenia specjalnej platformy. Rezultatem był Akashvani Sangeet Sammelan.
To nie była tylko audycja radiowa. Było to coroczne wydarzenie muzyczne. Stało się rajem dla elity gatunku.
Kto tam występował?
Znani mistrzowie. Ravi Shankar pojawił się na scenie. Bismillah Khan grał shenai. Ahmed Jan Tirvaka zademonstrował swoje mistrzostwo w grze na tabli.
„Stworzyło platformę dla wybitnych muzyków”.
Wcześniej artyści ci często napotykali trudności w zakresie rozpoznawalności. Radio zapewniło im zasięg ogólnokrajowy. Sammelan zapewnił im prestiż.
Wpływ był natychmiastowy. Muzyka klasyczna wyszła poza wąskie kręgi i stała się dostępna dla ogółu społeczeństwa. Słuchacze w całych Indiach mogli usłyszeć niuanse rag, których nigdy nie widzieli na żywo.
Wizja Keskara była prosta, ale skuteczna: wykorzystać siłę medialną państwa do ochrony dziedzictwa kulturowego.
Dziś transmitujemy wszystko za pośrednictwem serwisów streamingowych. Ale wtedy ten sygnał był wszystkim. Podtrzymywał tradycję, choć niewielu chciało jej słuchać.
Sammelan ustanowił standard. Udowodnił, że muzyka klasyczna nie umiera. Po prostu czekała na swoją częstotliwość.
