De zon zal niet ontploffen. Het zal niet knallen.
In plaats daarvan zwelt het op. Rode reuzenstijl, die de binnenplaneten overspoelt. Mercurius, Venus, Aarde? Weg.
Of misschien niet helemaal aarde, maar zeker gekookt.
Maar hoe zit het met de buitenranden?
Onderzoekers hebben zojuist naar een witte dwerg op 80 lichtjaar afstand gekeken en een planeet gevonden die eromheen draait.
WD 1856b.
Het is enorm. Zwaar. Een gigantische gaszak met een atmosfeer die dik is van methaan en nevel.
Meestal kijken we terug met telescopen. De diepe ruimte is een eeuwenoude geschiedenis.
Dit is anders.
“We zijn gewend om terug in de tijd te kijken”, zegt Ryan J. MacDonald uit St. Andrews, “maar dit is de eerste keer dat we vooruit kijken.”
Het is een tijdmachine voor de toekomst van ons eigen zonnestelsel.
Warmte uit het niets
Dit is het rare deel.
De planeet zou bevroren moeten zijn.
Zijn ster is een witte dwerg, een schil. Geen fusie, alleen afkoelende as.
Logica zegt dat WD 1856b koud genoeg moet zijn om steen te verbrijzelen.
Dat is het niet.
Het is ongeveer 250 Fahrenheit. Heet genoeg om water te koken als je het in een pan doet.
Hoe?
Het is hier niet begonnen.
Miljarden jaren nadat de ster stierf, dreef de planeet naar binnen.
Het vernauwde zijn baan.
Toen hij dichterbij kwam, greep de zwaartekracht van de dode ster hem. Knijpte erin. Zijn kern gebogen.
Die wrijving verhitte het.
Christopher O’Connor, astrofysicus bij Northwestern, noemt het ‘een van de meest bizarre planetenstelsels die we hebben’.
En hij overdrijft niet.
De planeet is enorm, 4 tot 11 keer de massa van Jupiter. De dode ster is klein, dichter bij de grootte van de aarde.
De planeet is breder dan de ster waar hij omheen draait.
Het jaar duurt minder dan twee aardse dagen.
Stel je voor dat je zo snel rond de zon cirkelt terwijl deze krimpt tot marmerformaat.
Voelt de weegschaal verkeerd aan?
Geen supernova
De meeste sterren zijn geen supernova.
Ze smelten gewoon weg.
Ze zwellen eerst. 100 tot 1000 keer hun normale grootte. Ze eten hun buren op.
Vervolgens werpen ze de lagen af. Laat een kern achter. De witte dwerg.
We weten dat de aarde wordt opgegeten in die rode reuzenfase.
Maar misschien overleeft Uranus? Neptunus misschien?
Als ze overleven, hangen ze dan gewoon rond?
Nee.
Uit dit onderzoek blijkt dat ze kunnen migreren. Ze kunnen hun leven opnieuw vormgeven nadat het feest voorbij is.
Het systeem van WD 1856 is eigenlijk een drievoudig systeem. Er hangen nog twee andere sterren rond.
Hun zwaartekracht zou deze planeet drie tot vijf miljard jaar te laat naar binnen hebben geduwd.
Ik heb het uitgewacht. Laat de ster afkoelen. Daarna verhuisd.
Waarom nu? Waarom dan?
De gegevens van James Webb geven een eerste gedetailleerde blik op dit soort atmosfeer.
Methaan. Nevel.
We weten nog steeds niet waar de nevel van gemaakt is, maar hij is er wel.
“Onze resultaten laten zien dat de dood van sterren niet het einde is”, zegt MacDonald, “. Sommige planeten ervaren een levendige en levendige na de dood van hun ster.”
Dus wat betekent dit?
Bewoonbare zones liggen niet vast. Ze verdwijnen niet als de zon ondergaat.
Ze kunnen weer opengaan. Lang nadat alle anderen tot stof zijn vergaan.
Het suggereert plaatsen voor het leven waar we die nooit hadden verwacht.
Spookwerelden die wakker worden in het donker.
We blijven zoeken met Webb.
Zoek naar anderen.
Misschien hebben onze verre neven het overleefd in de Kuipergordel. Misschien dreven ze ook naar binnen.
Wat wacht hen in de stilte?
Misschien gewoon warmte.
Of misschien wel meer. 🪐
