Sytuacja staje się krytyczna. Burze słoneczne zmuszają obserwatorium Swift do opuszczenia Ziemi w stronę Ziemi, a jeśli nikt nie zainterweniuje, urządzenie w każdej chwili spłonie w atmosferze.
Został wystrzelony w 2004 roku. Weteran technologii kosmicznej. Ale orbity nie trwają wiecznie, zwłaszcza gdy Słońce naprawdę szaleje.
Dlatego w piątek NASA zwróciła się do Katalyst Space Technologies. Wysłali urządzenie Link na orbitę.
Link to mały statek kosmiczny. Swift nie ma silników napędowych i nie jest w stanie się uratować. Misja Linka jest prosta, ale złożona: przechwycić Swifta, porwać go i wypchnąć na wyższą orbitę. Teleskop znajduje się obecnie na wysokości 300 km. Jest to niebezpiecznie blisko gęstych warstw atmosfery. Katalyst planuje podnieść swoją orbitę o około 250 mil, aby zyskać na czasie.
Pomyśl o tej geometrii: trzy zrobotyzowane ramiona, udźwig trzystu mil, niezwykła precyzja.
Główną historią jest tutaj prędkość. NASA stwierdziła, że prace muszą zostać wykonane szybko, w przeciwnym razie uratowanie Swifta stanie się niemożliwe do października. Nie ma miejsca na opóźnienia. Budżet wyniósł 30 milionów dolarów. Okres wynosi dziewięć miesięcy. To był ostateczny termin. Katalyst nie tylko sprostał temu zadaniu, ale go pokonał. Pomoc jest w drodze do maszyny wartej 500 milionów dolarów.
Skąd taki pośpiech? W imię nauki. W szczególności ze względu na rozbłyski gamma. Obserwatorium Neila Gurrella Swifta tropi je, rzucając światło na wczesny Wszechświat w sposób, jakiego nie potrafi żaden inny satelita.
Link udaje się tam, aby uratować „oczy” naukowców skierowane w niebo. Być może to nie wystarczy. Czas ucieka, orbity się rozpadają, a fizyka zawsze stawia na swoim.
Czasami misja nie jest startem. To jest zbawienie.
