John Philip Sousa schreef niet alleen marsen. Hij bouwde een imperium op op koperblazers en percussie. Geboren in Washington, D.C., op 6 november 1854, uit een Portugese immigrantenvader en een Duitse moeder, was hij voorbestemd voor een gezond leven. Hij stierf op 6 maart 1932 in Reading, Pennsylvania, maar wat was zijn nalatenschap? Tientallen jaren later, zijn erfenis? Het weerklinkt nog steeds in middelbare schoolbands en sportevenementen.
Hij begon vroeg. Op zesjarige leeftijd leerde hij al viool spelen. Zijn leraar? Hij kreeg training in harmonie en theorie van John Esputa en later van George Felix Benkert. Hij hield zich echter niet aan de touwtjes. Hij pakte verschillende bandinstrumenten op en bestudeerde ze vraatzuchtig, wat zijn carrière zou bepalen.
In 1867 trad hij in de voetsporen van zijn vader en begon hij trombone te spelen. Maar Sousa was niet tevreden met alleen voetballen. Hij ging aan de slag als violist in een orkest en begon te dirigeren. En componeren. Er werd een vonk ontstoken.
Toen kwam er een wending die alles veranderde.
In 1868, op 14-jarige leeftijd, meldde Sousa zich bij het United States Marine Corps. Hij werd als leerling lid van de Korps Mariniers. Dit was niet zomaar een optreden. Dit is zijn lanceerplatform. Van 1880 tot 1892 dirigeerde hij de Marine Corps Band en verhoogde de normen ervan tot een angstaanjagende precisie. Hij heeft ze strak gemaakt. Hij maakte ze luid. Hij maakte ze legendarisch.
Maar Sousa wilde meer controle. In 1892 richtte hij zijn eigen band op. Hij stelde zijn band samen en selecteerde zorgvuldig muzikanten die alles konden, van militaire oefeningen tot de subtiele nuances van een symfonie. Hij wilde virtuositeit. Hij kreeg het.
Met deze nieuwe band toerde hij door Amerika. Toen kwam Europa (1900-1905). Toen kwam de wereld (1910-1911). Hij bracht Amerikaanse bandmuziek naar het wereldtoneel en liet zien dat fanfares een hoge kunst konden zijn.
“Hij maakte ze strak, hij maakte ze luid, hij maakte ze legendarisch.”
Je kent hem misschien als “March King”. Deze titel is echter nauwelijks een kras op het oppervlak. Hij was ook bandleider, muzikant en artiest die begrijpt dat muziek niet alleen bedoeld is om naar te luisteren. Het werd gevoeld.
Zijn werken zijn niet alleen geschiedenis. Dit is de soundtrack van de Amerikaanse identiteit. Zijn naam verdwijnt misschien uit het gesprek, maar de deuntjes? Ze marcheren nog steeds rechtdoor.
Voorbij de parade
John Philip Sousa schreef niet alleen marsen. hij heeft ze ontworpen. De man achter het beroemde “The Stars and Stripes Forever” componeerde tijdens zijn leven 136 militaire marsen. Elk nummer is opgebouwd rond specifieke ritmes en instrumentale effecten en kan niet worden genegeerd.
Sommige van deze werken zijn institutionele pijlers geworden. “Semper Fidelis”, geschreven in 1888, is nog steeds het officiële marslied van het United States Marine Corps. Dit is geen toeval van de geschiedenis. Dit is precisievakwerk. Latere publicaties van The Washington Post (1889) en The Liberty Bell (1893) versterkten zijn reputatie. Maar het was “The Stars and Stripes Forever” (1897) dat het tijdperk echt bepaalde.
Zijn prestaties overtroffen ruimschoots de parades. De catalogus is enorm.
Sousa componeerde 11 operettes tussen 1779 en 1915. Vroege successen werden behaald met “El Capitan” (1896) en “The Bride Elect” (1897). Free Lance (1906) zette het momentum voort. Hij was meer dan alleen een componist. Hij was een productief man.
Zijn lijst met credits is als een cv uit de muziekindustrie.
– 70 stuks
– 11 walsen
– 12 dansliedjes
– 11 suites
– 14 humoresken
– 27 fantasieën
Hij gebruikte de instrumenten ook zelf. In de jaren 1890 ontwierp Sousa de standaard bastuba, de helicon genaamd, opnieuw. Hij heeft deze veranderingen zelf uitgewerkt. Het resultaat was een nieuw instrument op maat van zijn behoeften. Het werd uiteindelijk naar hem vernoemd. De sousafoon.
“Hij paste zich niet alleen aan de tijd aan, hij vormde het geluid van de tijd.”
De Eerste Wereldoorlog veranderde zijn rol. Hij meldde zich bij de Amerikaanse marine. Hij is niet zomaar lid geworden. Hij had de leiding. Hij leidde het bandtrainingscentrum op het Great Lakes Naval Station in Illinois. Hij trainde de volgende generatie muzikanten voor de oorlog.
Zijn literaire werken zijn even divers. Hij schreef National, Patriotic and Typisch Airs of All Lands (1890) voor het Amerikaanse marinedepartement. Hij heeft drie romans geschreven. Hij schreef handleidingen voor trompetten en drums. Hij schreef ook een autobiografie, Marching along (1928).
De nalatenschap van Sousa zit niet alleen in de aantekeningen. Het zit in de infrastructuur. Instrument. Opleiding. De verhalen. Hij liet een reeks specifieke, tastbare bijdragen achter die langer duren dan muziek.
作曲家が楽器になると何が起こるでしょうか？
