Wszyscy byliśmy w takiej sytuacji. Coś dzieje się nie tak. Rozlana kawa. Twój szef krytykuje Twoją pracę. Korki. Instynkt instynktowny: wypuścić parę. Krzyczymy w poduszkę. Dajemy upust znajomemu. Pozwalamy gniewowi płynąć, aż opadnie.
To uczucie katartu. Przypomina to uwalnianie ciśnienia z kotła, aby zapobiec jego eksplozji.
Jednak psychologowie nie wierzą w ten mit. Co więcej, aktywnie się temu sprzeciwiają. Panuje pogląd, że wyładowanie złości nie przynosi ulgi. To napędza. A dowody zaczynają się gromadzić.
Mit katharsis
Przez wiele lat ideę „uwalniania stłumionych emocji” uważano za niemal prawo fizyki. Jeśli to wypuścisz, zniknie. Czysty łupek.
Ale badania mówią co innego. Większość z nich pokazuje, że wyładowywanie emocji w rzeczywistości zwiększa złość. Nie rozprasza się. To staje się coraz silniejsze.
Weźmy pod uwagę badanie 100 inżynierów i techników. Nie byli to po prostu przypadkowi ludzie. Linia lotnicza ich zwolniła. Poważny cios. Dla wielu zawodowy wyrok śmierci.
Badacze poprosili ich, aby przepracowali swój gniew. W szczególności zachęcano ich do uwolnienia się od swoich frustracji. Jak? Pamiętanie o sytuacjach, w których poczuli się niesprawiedliwie pokrzywdzeni. Pozwólmy wspomnieniom rozegrać się. Dając gniewowi scenę.
Wyniki były niesamowite.
Pętla sprzężenia zwrotnego
Oczekiwano, że wyjawiając swoje żale, profesjonaliści ci odczują ulgę. Że akt wyrażania złości neutralizuje ją.
Ale tak się nie stało.
Dla kontrastu, proces pamiętania o niesprawiedliwości i wyrażania frustracji prawdopodobnie wzmocnił ścieżki neuronowe powiązane z tą złością. Im bardziej skupiali się na niesprawiedliwości, tym bardziej realne i potężne stawało się to uczucie.
Dlatego psychologowie zalecają unikanie wybuchów złości. Nie dlatego, że chcą, żebyś stłumił swoje emocje. Dzieje się tak dlatego, że wybuch często służy jako próba wściekłości. Nie usuwasz pliku. Po prostu kopiujesz i wklejasz to w kółko.
Co naprawdę działa?
Jeśli krzyk w pustkę nie zadziała, co wtedy?
Badania wskazują na ponowną ocenę poznawczą. Nie tłumiąc emocji. Nie udawaj, że to nie istnieje. Ale zmiana sposobu interpretacji wydarzenia.
Zamiast skupiać się na niesprawiedliwości, skup się na faktach. Co się właściwie stało? Co możesz kontrolować? Jaki jest następny krok?
Wybuch utrzymuje Cię w przeszłości. Blokuje cię w narracji ofiary.
Złość jest sygnałem. To są dane. Mówi ci, że coś jest nie tak. Jednak traktowanie go jak toksyny, którą należy wyeliminować, jest błędem. To raczej kontrolka na desce rozdzielczej.
Nie naprawisz samochodu trąbiąc klaksonem silnika.
Uczucie ulgi jest prawdziwe. Ale to jest tymczasowe. I to jest pułapka.
Uderzenie worka treningowego lub piłki wydaje się sprawiedliwe. Wydaje się, że jest to sposób na rozładowanie napięcia. Ale psychologia mówi, że to pułapka. Kiedy badacze sprowokowali uczestników, pozwalając im wściekle uderzać piłkę, nie odczuli ulgi. Wręcz przeciwnie, ich stan się pogorszył. Wzrósł poziom agresji. Jeśli uczestnicy spędzali czas na rozmyślaniu o tym, kto ich rozzłościł, pragnienie zemsty stawało się silniejsze. Złość nie opadła. „Dojrzał”.
A co z tłumieniem emocji? To też nie działa. Trawienie podrażnienia tylko sprawia, że staje się ono bardziej gorzkie.
Nauka liczenia do dziesięciu
Rozwiązanie jest nudne. To proste. To skuteczne. Po prostu poczekaj.
Gniew ma komponent fizyczny. Twoje serce bije szybciej, mięśnie napinają się. Jeśli zaczekasz, poziom pobudzenia organizmu zmniejszy się. Wtedy będziesz mógł spojrzeć na sytuację świeżym okiem.
“Złość i podniecenie fizyczne są ze sobą powiązane. Ochłodzenie pozwala na przedefiniowanie sytuacji w sposób poznawczy.”
To ważne dla Twojego zdrowia. Badania powiązały chroniczną złość z chorobami serca i wysokim ciśnieniem krwi. Pozbycie się gniewu to nie tylko kwestia spokoju ducha. Jest to kwestia utrzymania stabilnej pracy serca przez wiele dziesięcioleci.
Przekleństwa są jak środki przeciwbólowe
Ból działa inaczej.
Uderz palcem młotkiem. Co robisz? Przysięgasz. Głośny. To nie tylko nawyk. To jest biologia.
Naukowcy przetestowali to, używając wody z lodem. Uczniowie musieli trzymać ręce w lodowatej wodzie. Jedna grupa może się kłócić. Druga grupa musiała użyć neutralnych słów.
Wyniki były oczywiste.
* Ci, którzy przeklinali, mieli wyższe tętno.
* Wytrzymały dłużej w wodzie.
*Zgłaszali mniejszy ból.
Dlaczego? Przeklinanie wywołuje reakcję walki lub ucieczki. Adrenalina wypełnia ciało. Tętno skacze. Wzrasta poziom cukru we krwi. Ciało przygotowuje się do bitwy. Ta fizjologiczna zmiana stępia ból. Zmniejsza strach związany z bólem.
Zapach i cierpienie
Jeśli przeklinanie pomaga, czy powinieneś stłumić chęć przeklinania, gdy zostaniesz zraniony? Nie.
Ale są inne metody. Zapach również odgrywa rolę.
W innym badaniu uczestnicy zanurzyli ręce w zimnej wodzie. Wdychali różne zapachy: słodki, neutralny lub nieprzyjemny.
Ci, którzy wdychali słodkie zapachy, znosili ból dłużej.
Ale jest niuans. Czuli tę samą intensywność bólu. Słodycz nie uśmierzała bólu. Po prostu łatwiej było to znieść. Do mózgu dociera sygnał pozytywny (przyjemny zapach) i sygnał negatywny (zimna woda). Sygnał dodatni tłumi sygnał ujemny.
Więc następnym razem, gdy się złościsz, poczekaj. Niech ukłucie ustąpi. Ale kiedy zostajesz ranny? Przysięgaj swobodnie. Albo powąchaj coś miłego. Resztę zrobi Twój mózg.
Nauka jest jasna: złość kumuluje się. Ból można stłumić. Musimy tylko słuchać, czego tak naprawdę pragnie nasz organizm.
