Als je ooit naar een microscopisch beeld hebt gestaard en je levenskeuzes in twijfel hebt getrokken, ben je niet de enige. Dit is het wekelijkse Microscope Mystery. We plaatsen een verbluffend beeld in onze nieuwsbrief en vragen u te raden wat het is. Soms zijn de resultaten lachwekkend.
Eens beweerde een assistent-redacteur dat het oppervlak van een zonnepaneel een koekje was. Een andere journalist dacht dat de klieren van rozenblaadjes op verbrande smaakpapillen leken. We halen deze functie uit onze nieuwsbriefplanken en naar de hoofdsite.
Maak kennis met het Maandagmicroscoopmysterie.
Deze week kijken we naar een vreemd roze en paars landschap dat er gevaarlijk eetbaar uitziet. Wat denk je dat het is?
U kunt uw inschattingen beperken door deze vier opties te overwegen:
- een. Oceaan spons
- b. Haaienschubben
- c. Skeletachtige spier
- d. Hagedis tong
Scroll nog niet voorbij de spoiler. Kijk hoe orka’s maanvissen slaan totdat ze beneden exploderen. Kom dan terug. Je bent gewaarschuwd.
Het beeld decoderen: skeletspier
Het antwoord is c. Skeletspier.
Kijk eens goed naar die blokvormige, roodachtig roze vormen. Elk ervan is een enkele spiervezel. Het is een cel die zo gespecialiseerd is dat hij zich over de gehele lengte van sommige spieren van uw lichaam kan uitstrekken.
Stapel een paar honderd vezels op elkaar en je krijgt een bundel. Stapel een paar honderd fascikels op elkaar en je krijgt de biceps die je gebruikt om boodschappen op te tillen of de hamstring die je gebruikt om te lopen.
Het lichtpaarse weefsel dat door deze vezels geweven wordt, wordt perimysium genoemd. Het is niet alleen verpakkingsmateriaal. Het is gevuld met bloedvaten en zenuwuiteinden. Het wikkelt elke vezel om ze synchroon te laten samentrekken. Zonder dit zou het weefsel uit elkaar scheuren.
“Elk van die blokachtige rood-roze vormen is één enkele spiervezel… Bundel een paar honderd bundels samen en je kijkt naar een biceps of hamstring.”
Vind je het kleine, getextureerde ovaal dat uit de roze band nabij het midden steekt? Dat is een capillair. Eén van de duizenden microscopisch kleine buisjes die door je spieren lopen. Ze leveren zuurstof zodra je beweegt. Zonder hen zouden die vezels doorbranden.
Valse kleuren en hoge vergroting
Hier is het addertje onder het gras: niets van die kleur is echt.
We hebben dit vastgelegd met behulp van een scanning-elektronenmicroscoop (SEM). Dit hulpmiddel vuurt elektronen af op het monster in plaats van fotonen. Lichtmicroscopen kunnen de details niet aan. Het resulterende beeld is natuurlijk zwart-wit.
De rode en roze tinten? Toegevoegd in bericht. Soms vanwege esthetiek. Meestal zodat uw oog spierweefsel onmiddellijk van bloedvaten kan onderscheiden.
De vergroting is hier 3.000x, ervan uitgaande dat de uiteindelijke afdruk 10 cm breed is.
Wat dit weefsel opmerkelijk maakt, is niet alleen de structuur. Het is de regeneratie. Skeletspieren zijn afhankelijk van satellietcellen om schade te herstellen. Maar die cellen blijven alleen klaar als je beweegt. Als je te lang zit, verliezen ze het vermogen om te delen. Kiemrust doodt het reparatiemechanisme.
Dus als u rilt om warm te blijven, of uw arm buigt, onthoud dan: u bedient een zelfherstellende, bekabelde, betegelde machine.
Er zijn duizenden vezels nodig die samenwerken om je lichaam bij elkaar te houden. Bij deze vergroting lijkt het net een gebarsten tegelvloer die staat te gebeuren.
