Oude rovers kwamen vast te zitten. Nieuwe zullen dat niet doen. Of in ieder geval, beter niet als we daadwerkelijk ergens willen komen.
NASA’s Jet Propulsion Lab heeft zojuist ERNEST in de woestijn van Zuid-Californië gedropt. Exploration Rover voor het navigeren op extreem hellend terrein, als je de volledige titel wilt, wat niemand echt doet. Het besloeg 16 mijl gedurende zeven dagen. Bijna geheel op zichzelf.
Zeventien uur daadwerkelijk rijden. De ingenieurs keken toe. Ze raakten nauwelijks een knop aan.
“Met minimale tussenkomst.”
Dat is het doel. Wij willen machines die voor zichzelf denken. Terrein dat vroeger een doodlopende weg was, zou gewoon weer een dinsdag moeten zijn. Dit gaat ook niet alleen over Mars. De maan is de volgende. Of misschien allebei, afhankelijk van naar welke tijdlijn je kijkt.
Het begon in 2022. Interne financiering, laag profiel. Nu is het opgenomen in de bredere wetenschappelijke strategie van NASA. Het echte verschil zit niet alleen in de software. Het is het lichaam.
ERNEST beschikt niet over het klassieke ‘rocker-bogie’-systeem. Weet je, de oude draaipunten die het gewicht passief verdeelden? Dat is wat Perseverance gebruikt. ERNEST maakt gebruik van actieve gewrichten. Gimbal-fronten. Het kronkelt. Het loopt. Het klimt.
Hoe leer je een robot dat?
Simulaties. Duizenden uren aan virtuele gegevens samengevoegd in een paar dagen. Dan het hindernissenparcours bij JPL. Dan de woestijn. Versterk het leren in een doos voordat je de echte wereld bereikt. Het is echt logisch. Waarom het fysieke prototype laten crashen als je de digitale tweeling kunt laten crashen?
Vorige rovers zijn langzaam. Schildpadsnelheid, in wezen. Perseverance is al vijf jaar op Mars en heeft zojuist zijn eigen marathonafstand overschreden. Dat is alles.
ERNEST haalt een snelheid van 0,9 km/uur. Klinkt langzaam. Het is. Maar vergeleken met wat we nu aan de oppervlakte hebben, is het snel. Het kan elk wiel onafhankelijk besturen. Beweeg heen en weer. Niet alleen vooruit en achteruit, zoals een grasmaaier op steroïden.
Ze hebben het ook in het donker getest. Omstandigheden met weinig licht die de maan nabootsen. Omdat de nacht geen optie is als je een andere wereld verkent.
Issa Nesjas noemde het “het verfijnen van mobiliteitshardware en autonomie.” Een droge manier om te zeggen dat ze iets aan het bouwen zijn dat eindelijk terrein zou kunnen bestrijken dat de reis waard is.
De vraag blijft. Zal het werken op de maan? Zal het stand houden op Mars?
Ingenieurs denken dat ERNEST slechts het prototype is. Een testmodel voor iets groters. Iets sneller.
Misschien. Of misschien komt hij toch vast te zitten in een bijzonder hardnekkig stukje zand.
De woestijn geeft niets om jouw AI.
