Starship Flight 13: zachtste splashdown en debuut van de volgende generatie Starlink

0
9

Vrijdag ging niet over pech. Zelfs niet een beetje.

SpaceX lanceerde op 24 juli Starship Flight 13 vanuit Texas. De raket steeg. Het vloog. En toen deed het iets raars. Het landde zonder te exploderen in de Indische Oceaan. Sterker nog, het zweefde met zijn buik naar boven, intact, en verzond gegevens.

Elon Musk postte er onmiddellijk over. “Het ruimteschip is intact, drijft in de oceaan en zendt telemetrie uit!” schreef hij over X. Dan Huot, een woordvoerder van SpaceX, noemde het de zachtste splashdown ooit. Een primeur. Een droomscenario voor een team dat wanhopig op zoek is naar hitteschildgegevens.

Waarom ruimteschipvlucht 13 belangrijker is dan je denkt

Dit was niet zomaar een test. Het was een validatie van versie 3. De eerste V3-vlucht in mei eindigde met een crash. Deze? Het werkte. Grotendeels.

De lancering zelf was rommelig. Ze probeerden het op 16 juli. De motoren vielen uit. Ze zijn afgebroken. 23 juli bracht weervertragingen met zich mee. Maar vrijdag? Lancering om 18:51 uur EDT. Een raket van 40 verdiepingen die de lucht in raast.

De Super Heavy-booster ging uit elkaar. Het draaide om. Het probeerde te landen. Vijf motoren branden in plaats van dertien. Het trof de Golf van Mexico hard. Camera’s uitgeschakeld. Ruwe landing. Maar de bovenste trap van het schip? Dat is waar de magie gebeurde.

Hoe de nieuwe generatie Starlink V3-satellieten presteerden

Hier is de concrete overwinning. Twintig Starlink V3-satellieten ingezet. Dit zijn niet de oude flatpanels. Ze zijn groot. Laser-gekoppeld. Enorme zonnepanelen.

Het ruimteschip is gebouwd om er zestig tegelijk te vervoeren. Het spuugt ze uit als snoep uit een PEZ-dispenser. Alle twintig verliepen vlot. De laatste twee deden zelfs de lichten aan en keken achterom naar het schip voordat ze wegdreven. Ze zijn later, met opzet, verbrand. Suborbitaal pad. Nog geen baan.

Maar de inzet werkte. De deur van de laadruimte ging open. De lasers zijn er. Het toekomstige internet zweeft in dat metaal.

De motor opnieuw aansteken en opnieuw invoeren

Nadat de satellieten waren vertrokken, startte het schip een motor opnieuw. Een van de zes Raptors. Het lichtte op. Het bleef verlicht. Dit is enorm.

Waarom? Omdat je niet in een baan om de aarde kunt komen zonder de motoren in de ruimte opnieuw aan te steken. SpaceX heeft deze brandwond eerder overgeslagen toen tests mislukten. Dit keer hebben ze het gedaan. Perfect.

Dan opnieuw invoeren. Plasma om het vaartuig gewikkeld. Witgloeiend vuur. Camera’s streamden het live. Het schip draaide verticaal. Drie motoren schoten af. Dan twee. Dan één. Het viel in de golven.

Er klonk gejuich op Sterrenbasis. Juichen in Hawthorne, Californië. Normaal gesproken betekent een omgevallen ruimteschip een vuurbal. Deze keer? Het zat daar gewoon. Zwevend.

“Dit is de eerste keer dat we een ruimteschip in het water hebben gezet”, zei Huot.

Teams zullen het wrak ophalen. De zes motoren zijn intact. Flapjes zijn prima. Hitteschildtegels overleefden het plasma. Deze gegevens zijn goud waard.

De weg naar Artemis en verder

SpaceX heeft een to-do-lijst waar NASA zenuwachtig van wordt.

  1. Voltooi een volledige baan om de aarde. (Dit hebben ze al drie jaar niet meer gedaan.)
  2. Vang het schip met “eetstokjes” op de lanceertoren. (Ze hebben de booster al gevangen. Nu willen ze het schip.)
  3. Bijtanken in de ruimte. (Essentieel voor maanlandingen.)
  4. Bouw de crewlander-variant.

NASA-beheerder Jared Isaacman tweette felicitaties. Hij noemde de 57e verjaardag van Apollo 11. De timing is ironisch. Of poëtisch. Hij zei dat de mogelijkheden van Starship ‘game-changing’ zullen zijn. In het bijzonder om ervoor te zorgen dat we ‘de maan nooit meer opgeven’.

Artemis IV heeft Starship nodig om astronauten in 2028 te laten landen. Die deadline is krap. Zeer strak.

Vlucht 13 was een stap. Een geluksgetal, aldus Huot. Een ‘geweldige dag’.

De raket dreef in de oceaan. Stil. Intact. Wachten om bestudeerd te worden. De volgende vlucht zal moeilijker zijn. Orbit is een beest. Bijtanken is lastiger. De raket in de lucht vangen? Bijna onmogelijk.

Maar vandaag brandde het niet. Het dobberde gewoon in de golven.

Dat is een begin.